Model interaktywny Układu Słonecznego
Nowe: samouczki widoków 3D i Niebo, w których wszystko robisz sam — w trzech poziomach, od podstaw po ukryte narzędzia.
Autor: Iwo Kolasiński, WTF Design ·
Każda kawka na rozwój projektu jest mile widziana!
Dwa lata od daty symulacji; godziny w czasie lokalnym. Kliknij, aby przenieść się do zjawiska.
Lista z JPL (bliskie przeloty < 0,003 AU i obiekty > 100 m), odświeżana ręcznie: tools/fetch_neo.py.
Kliknij obiekt lub etykietę. Przeciągnij, aby obrócić; kółko lub szczypanie przybliża.
Przeciągnij, aby się rozejrzeć; kółko zmienia pole widzenia. Refrakcja: Warstwy → Niebo.
Przeciągnij, aby przesunąć; kółko lub szczypanie przybliża. Kliknięcie nazwy (albo dwuklik na ciele) przybliża ciało razem z księżycami; strzałka obok wyboru obiektu pokazuje wszystkie. Skala: podziałka na dole ekranu.
Warstwy związane z jednym ciałem (np. wiatr słoneczny, barycentrum, zorze, satelity) są w jego karcie pod ikoną warstw.
Jedenaście rzeczy ukrytych w modelu — z książek i filmów. Nie ma ich na liście obiektów, a nazwa pojawia się dopiero z bliska.
Przytrzymaj przycisk chwilę, żeby zobaczyć, co robi.
Każda kawka na rozwój projektu jest mile widziana!
Narzędzia AI: mapy powierzchni — GPT Image 2.5 (OpenAI, przez ElevenLabs) i Nano Banana 2 (Google); lektor wycieczek i opisów — ElevenLabs (głosy Tomasz i Magdalena); tłumaczenie na angielski — Claude (Anthropic).
Pozycje: efemerydy JPL (3000 p.n.e.–3000 n.e.), Księżyc wg ELP-2000/82, małe ciała i sondy z JPL SBDB/Horizons.
Zdjęcia nieba przy przybliżeniu: Digitized Sky Survey — STScI/NASA (archive.stsci.edu/dss/copyright.html), kolor i HiPS: CDS, Strasburg (alasky.cds.unistra.fr).
Obiekty Messiera: OpenNGC (Mattia Verga, CC BY-SA 4.0).
Rysunki gwiazdozbiorów: Johan Meuris (Stellarium), Free Art License (artlibre.org/licence/lal/en); ich przypięcie do gwiazd — Stellarium, CC BY-SA 4.0.
Gwiazdy: do 6 mag Hipparcos i Yale Bright Star Catalogue (przez d3-celestial, O. Frohn, licencja BSD; stamtąd też linie i granice gwiazdozbiorów), słabsze do 8 mag — Tycho-2 (Høg i in. 2000, ESA; CDS VizieR I/259). Nazwy gwiazd: IAU Catalog of Star Names (WGSN, CC BY); oznaczenia Bayera i Flamsteeda: Yale Bright Star Catalogue (CDS VizieR V/50).
Droga Mleczna: ESO/S. Brunier (CC BY 4.0). Tekstury (w tym noc i chmury Ziemi): Solar System Scope (CC BY 4.0); na komputerach Ziemia w 8192 px (mapy 8k Solar System Scope), chmury w 4096 px — powiększone AI; Pluton: mapa New Horizons dopracowana AI (GPT Image 2.5); Merkury, Wenus (chmury), Jowisz, Saturn, Uran i Neptun: mapy poglądowe wygenerowane AI (GPT Image 2.5) — wygląd na wzór zdjęć sond, szczegóły umowne; heksagon Saturna dorysowany; księżyce Jowisza, Tytan, Ceres, Fobos, Japet: NASA/JPL/USGS/JHUAPL/SwRI (domena publiczna); Dejmos: P. Stooke / Viking (domena publiczna); Rea: mapa Björna Jónssona (bjj.mmedia.is). Enceladus: mozaika Cassini (NASA/JPL/SSI, PIA14937, domena publiczna). Pozostałe księżyce Saturna, Urana, Neptuna i Charon: mapy poglądowe wygenerowane AI (Nano Banana 2) — duże cechy (kratery, korony, kaniony, czapy polarne) w przybliżonych miejscach, wygląd na wzór zdjęć Voyagera, Cassiniego i New Horizons, drobne szczegóły umowne. Model talerza: „Bob Lazar UFO”, Manuel W. (CC BY-NC 4.0). Ksenomorf: „Meditating Xenomorph Figurine”, 29flo (Printables). Wieża Eiffla: „Eiffel Tower”, Meshick (CC BY 4.0). Człowiek: „Planar Human Base Rigs”, dacancino (CC BY 4.0); obie przeskalowane, bez tekstur. Pałac Kultury: model z Google Earth. Eris, Haumea, Makemake, Sedna, Gonggong, Quaoar, Orcus i ich księżyce (oraz małe księżyce Plutona): mapy poglądowe wygenerowane AI (GPT Image 2.5) na podstawie barwy, albedo i składu powierzchni z widm — żadnego z tych ciał nie sfotografowano z bliska; Haumea jako elipsoida 2322 × 1704 × 1026 km (Ortiz i in. 2017).